طلسم حادثه

 شا ید  که  عمر حقیقت

ا ز جنس همه عا شقا نه ها ی تو

  نبود

وقتی  آوا ز همه سرزمین ها یت...

  گفتم سفرو / گا هی به عشق /  شعری که تو می خوا نی

جها ن  

ا ز  حس اضطرا ب تو

می جوشد

بر می گرد یم  / 

 با تو نفسی تا زه می کنیم  

  قهوه ا ی می نوشم و 

        د رکویرها ی صفر درجه  

   رد کا بوس ها ی ترا 

   پی می گیرم

ترا کسی هم 

پس چگونه

به یا د می آورد

ترس

این خا نه ها ی شب بسته

 هنوزبه بوی ترس تو

آغشته می شود

کا ش

طعم این چشم ها ی د رید ه را

با تو

ما به کوچه سرد  کمی حا د ثه

می راند ه ایم

گم می شوی

همچون با ر ا ن خیا لی  نیآ مد ه

د ر گیسوا ن تشنه  با د

 روزت بخیر"اورتگا"

چقدر

دیر آمدی

لطفاً

سری هم به دوستان "خاوری"ات

بزن

مادران

به دست‌‌های سرخ تو

شک می‌کنند...

 آنکه به وا ژ ه رسید : اکبر را د ی   

حس د ریا  و

 لحن سا یه  ها ی تو

رقصا ن هیا هوی صحنه ا ی

انگا ر همین تویی

د ل آشوبه رنجی و

نگا ه  پا ره ها ی   مرد می  

د لوا پس  تصویری گمشد ه  ...

آنکه به روز های خود ایستا د ه است : ن . عطایی 

پرچم که می زنی 

جها ن 

د لیل آ بی ها ی تو می شود 

خاطره ای سرخ که 

تو د ر تو فا نش 

لم می د هی ...

 هم وا ژه /  هم سپید 

چه ا تفا ق عجیبی   

توفا ن

سوا ر قا یقی ست

 که مرا

به حا شیه ها ی تو 

پیش می برد    

مثل  د ریا                                                                                                                        

که هنوز 

سرزمین ها ی تبعید ی ا ت را  

ا ز یا د برد ه است...

انگا ر

مثل همیشه نیستی

د ریا هنوز 

ا ز میا ن شا نه ها ی تو

می خوا ند...